Materiał odniesienia a dokument konkretnej partii: co naprawdę potwierdzają?

Najpierw sprawdź, czy opis dotyczy właściwości produktu ogólnie, czy konkretnej partii. Następnie ustal, czy materiał rzeczywiście opisano jako materiał odniesienia. Samo słowo „standard”, nazwa substancji lub odwołanie do publikacji nie rozstrzygają tej kwestii.

Materiał odniesienia, w skrócie RM, ma dostatecznie jednorodne i stabilne określone właściwości oraz wykazaną przydatność do zamierzonego pomiaru. Jednorodność oznacza, że różne porcje są wystarczająco podobne pod względem badanej cechy. Stabilność oznacza, że cecha pozostaje odpowiednio stała w określonych warunkach i czasie. Nie każdy odczynnik ani materiał badawczy spełnia te kryteria.

Certyfikowany materiał odniesienia, czyli CRM, jest materiałem odniesienia scharakteryzowanym procedurą uzasadnioną metrologicznie. Metrologia to nauka o pomiarach. Towarzyszący certyfikat podaje wartość określonej właściwości, jej niepewność i spójność pomiarową. Niepewność opisuje rozrzut wartości, które można zasadnie przypisać mierzonej wielkości; nie jest po prostu błędem operatora.

Spójność pomiarowa oznacza udokumentowane powiązanie wyniku z określonym odniesieniem przez nieprzerwany łańcuch wzorcowań, z uwzględnieniem niepewności. Certyfikacja dotyczy wskazanych właściwości. Dokument może zawierać także informacje niecertyfikowane, które trzeba odróżnić od wartości certyfikowanych.

NIST, amerykański instytut metrologiczny, używa zastrzeżonej nazwy Standard Reference Material dla swoich CRM. Z kolei ISO 17034 opisuje wymagania wobec producentów materiałów odniesienia. Samo przywołanie NIST lub ISO nie nadaje produktowi statusu CRM.

Odwołanie do metody mówi, według jakiej procedury można wykonać badanie lub interpretować dane. Nie dowodzi, że zbadano właśnie tę partię. Artykuł naukowy opisujący substancję również nie jest raportem z pomiaru materiału oznaczonego konkretnym numerem.

Dokument partii powinien pozwalać połączyć identyfikator materiału z badaną próbką i wynikami. Szukaj oznaczenia partii, daty badania, metody oraz jasno nazwanej właściwości i jednostki, gdy wynik jest liczbowy. Rozróżniaj wymaganie od wyniku: kryterium akceptacji mówi, jaki rezultat byłby dopuszczalny, a wynik mówi, co zmierzono. Sam tytuł COA, czyli certyfikat analizy, nie przesądza, że dokument jest certyfikatem CRM.

Wyobraź sobie oznaczenie przyklad-b-017. To całkowicie fikcyjny numer, niezwiązany z produktem Fenix Molecular. Nie przypisujemy mu żadnych wyników ani certyfikatów. Zacznij od oznaczenia na etykiecie, a potem poszukaj dokładnie tego samego zapisu w nagłówku dokumentu i identyfikacji próbki.

Jeśli dokument wskazuje inną partię, podobna nazwa produktu nie usuwa rozbieżności. Jeśli zawiera tylko opis metody, nadal nie masz wyniku tej partii. Z kolei sam numer partii bez danych analitycznych pozwala rozpoznać serię, ale nie ocenić jej zmierzonych właściwości. Zadaj trzy pytania:

Eurachem podkreśla, że materiał odniesienia należy dobierać do zadania. Ważna jest nie tylko badana substancja, lecz także zakres wartości i matryca, czyli pozostałe składniki otaczające oznaczany składnik. Materiał odpowiedni dla jednej procedury nie musi być odpowiedni dla innej. Czytając dokument, porównuj więc jego zakres z własnym pytaniem badawczym, zamiast traktować słowo „referencyjny” jako uniwersalne potwierdzenie.

Status Fenix Molecular: wszystkie materiały są przeznaczone wyłącznie do badań; COA i SDS, czyli karty charakterystyki, nie są obecnie udostępnione, a sprzedaż jest nieaktywna.